شما از شما بستريم وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ 271 و اللَّه به آنچه شما ميكنيد داناست و از آن آگه . النوبة الثانية - قوله تعالى : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى - اى شما كه مؤمنانيد و گرويدگانيد مواساة كه با درويشان كنيد از فرائض زكات و تطوّع صدقات و انواع برّ و مكرمات ، نگريد تا منّ و اذى فرا پى آن نداريد ، و درويش را نرنجانيد ، بآنك روى ترش كنيد ، و پيشانى فراهم كشيد ، و سخن با وى بعنف گوئيد ، و وى را بدان عطا كار فرمائيد ، و بسبب درويشى خوار داريد ، و به چشم حقارت بوى نگريد ، كه اگر چنين كنيد عمل شما باطل شود و ثواب آن ضايع گردد . عايشه و ام سلمه را عادت بودى كه چون درويش را چيزى فرستادندى ، گفتندى - ياد گير تا چه دعا كند ، تا هر دعائى بدعايى مكافات كنيم ، تا صدقه خالص بماند مكافات ناكرده ، بنگر ! كه از درويش دعا روا نداشتند بدان احسان كه كردند ، فضل از آنك بر وى منت نهادندى يا آذى نمودندى . و گفته‌اند - منت بر نهادن آنست كه چون صدقه داد باز گويد كه من با فلان نيكى كردم ، و او را بپاى آوردم ، و شكستگى وى را جبر كردم . و اذى نمودن آنست كه احسان خود با درويش فاكسى گويد كه درويش نخواهد كه آن كس از حال وى خبر دارد و نام و ننگ وى داند . كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ الآية . . . - كابطال الذى ينفق ماله رئاء الناس و هو المنافق يعطى ، ليوم انه مؤمن . ميگويد - شما كه مؤمنان ايد صدقات خويش بمنّ و اذى باطل مكنيد چنانك آن منافق كه ايمان بخداى و روز رستاخيز ندارد صدقات خود برياء مردم باطل مىكند ، و رياء وى آنست كه بمردم مىنمايد كه وى مؤمن است به آن صدقه كه ميدهد ، پس رب العالمين اين منافق را و آن منت بر نهنده را مثل زد گفت : « فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ » اى فمثل صدقته ، مثل صدقه ايشان راست مثل سنگى نرم است سخت كه بر آن خاك خشك باشد و بارانى تيز بوى رسد ، چنانك از آن خاك بر سنگ هيچيز بنماند و نتوانند كه از آن چيزى با دست آرند ، فردا در